Aktualności

Europejska Konferencja E-learningowa Lisboa 2007 Tegoroczna Europejska Konferencja E-learningowa Lisboa 2007: Delivering on the Lizbon Agenda, odbędzie się w dniach 15 – 16 października, pod auspicjami portugalskiej Prezydencji w UE i przy wsparciu Dyrekcji Generalnych Edukacji i Kultury, Przedsiębiorstw i Przemysłu oraz Społeczeństwa Informacyjnego i Mediów. Trzy główne tematy tej konferencji to: 1. spójność cyfrowa i społeczna; 2. rekwalifikacje na potrzeby społeczeństwa wiedzy 3. znaczenie e-learningu. Celem tej konferencji jest wymiana doświadczeń i praktyki oraz opracowanie rekomendacji dotyczących tematów konferencyjnych w celu przedstawienia ich Komisji Europejskiej. Ponadto przewidziano również prezentacje dla różnych organizacji, które zechcą przedstawić swoją działalność i swoje projekty. Udział w konferencji jest bezpłatny, wymaga jednak wcześniejszego zgłoszenia: www.elearninglisboa.com V Konferencja z cyklu "Elektornizacja nauczania" pod nazwą „Bliżej Moodle” 28 czerwca 2007 r. w siedzibie Instytutu Maszyn Matematycznych odbyła się V Konferencja e-learningowa „Bliżej Moodle” z cyklu „Elektronizacja nauczania”. Konferencja poświęcona była tematyce związanej z coraz popularniejszą w Polsce platformą Moodle. Uczestnicy mogli zapoznać się z oceną Moodle, z możliwościami jej najnowszej  wersji i z problemami napotykanymi przez jej użytkowników. Zreferowane zostały też aktualne kierunki rozwoju e-learningu. Tematy zaprezentowanych referatów: Moodle – jak daleko od ideału? Moodle: Tworzenie adaptacyjnego przekazu wiedzy za pomocą wbudowanych narzędzi autorskich. Moodle: Organizujemy i prowadzimy proces zdalnego nauczania. Moodle a interoperacyjność: problemy exportu i importu e-kontentu. Moodle a SCORM 2004. Rzeczywistość zajęć wirtualnych. Moodle i EXE a polska rzeczywistość instytucji szkoleniowych. Problemy i aktualne kierunki rozwoju e-learningu. Siódmy zeszyt Prac Naukowo-Badawczych Instytutu Maszyn Matematycznych z serii ABC.IT 27 czerwca 2007 r. ukazał się kolejny, siódmy już zeszyt Prac Naukowo-Badawczych Instytutu Maszyn Matematycznych z serii ABC.IT, zatytułowany "Standardowe modele e-learningu". Zawiera on m.in. omówienie niektórych aspektów (nielogiczności, utrudnień, pułapek) najnowszej specyfikacji SCORM 2004 3rd Edition z perspektywy implementatora platformy LMS. Porusza zagadnienia dotyczące interoperacyjności testów oraz raportowania ich wyników w systemach e-learningowych przy wykorzystaniu modelu zdefiniowanego w specyfikacji IMS Question And Test Interoperability 2.1 Public Draft 2 (IMS QTI). Omawia współpracę narzędzi trzecich z systemami LMS na przykładzie narzędzia obsługującego proces testowania wg wytycznych specyfikacji IMS QTI. Ponadto prezentuje ideę i założenia nowego standardu Common Cartridge (CC), zgodnego z wymaganiami komercyjnego e-kontentu nowej generacji. Osoby zainteresowane praktycznym aspektem e-learningu dowiedzą się o zastosowaniu narzędzia autorskiego do tworzenia specjalnych, niestandardowych e-kursów, stymulujących pracę grupową uczestników zdalnych szkoleń. W numerze przedstawiamy także dobre wzorce i praktyki opracowywania elektronicznych kursów, w tym również zagadnienia związane z tworzeniem i wykorzystaniem nagrań głosu lektora do przekazu treści w e-learningu, które mogą zainteresować tych Czytelników, którym przyjdzie zmierzyć się z zadaniem zrobienia dobrego kursu e‑learningowego. Streszczenie zawartości i spis treści. Aby dowiedzieć się więcej o poprzednich wydaniach zeszytów, kliknij  tutaj. Osoby zainteresowane zakupem zeszytów z serii ABC. IT prosimy o kontakt. Seminarium „E-Learning in Europe: From project to practice” w Kopenhadze W dniach 23-24 kwietnia 2007 r. odbyło się w Kopenhadze seminarium „E-Learning in Europe: From project to practice” zorganizowane przez duńską narodową agencję programu Leonardo da Vinci, CIRUS, poświęcone e-learningowi. Koordynatorem projektu z tego programu pt.”Elektroniczne Symulatory Stanowisk Pracy (e-SSP)–oprogramowanie do tworzenia  i  przeprowadzania treningów i testów przygotowujących osoby niepełnosprawne ruchowo do zdalnej obsługi kontaktów z klientem” był Instytut Maszyn Matematycznych http://ldv.imm.org.pl , którego przedstawicielem był Tomasz Marciniak. Projekt ten otrzymał bardzo wysokie oceny.  „Spotkania przy filiżance informatyki” Sesja Specjalna 28 marca 2007 r. w Instytucie Maszyn Matematycznych odbyła się I Sesja Specjalna dla Dziennikarzy z rozpoczętego cyklu "Spotkania dziennikarskie przy filiżance informatyki". Sesja rozpoczęła, prowadzoną w ramach promocji i upowszechniania działań Ośrodka RENOWATOR, serię spotkań i kontaktów z przedstawicielami świata mediów. Celem spotkania było zaprezentowanie aktualnej oferty Ośrodka oraz innowacyjnych metod kształcenia wpływających w znaczący sposób na jakość i skuteczność prowadzonych szkoleń. W spotkaniu uczestniczyli dziennikarze, przedstawiciele Ministerstwa Finansów Ukrainy zainteresowani organizacją podobnego Ośrodka oraz przedstawiciel Rady Europy. Uznanie dla RENOWATORA od mam Dnia 26 maja 2007 r. Ośrodek RENOWATOR został zaproszony do udziału w Warszawskim Dniu Matki zorganizowanym przez firmę Global Training Centre. Spotkanie poświęcone było tematowi powrotu kobiet do pracy po urlopie macierzyńskim. Organizatorzy urządzili piknik, który służył prezentacji projektów wspierających aktywizację zawodową kobiet. Licznie przybyłe Panie mogły porozmawiać z doradcami biznesowymi, którzy doradzali jak założyć własną firmę. Mogły również wziąć udział w warsztacie pt. „Jakie masz predyspozycje zawodowe?”. Na specjalnie przygotowanej sesji posterowej Michał Kozłowski przedstawił szerokiej widowni działania Ośrodka RENOWATOR z Instytutu Maszyn Matematycznych. Obecnym na pikniku przedstawicielom mediów udzielił dodatkowych informacji na temat podnoszenia kwalifikacji zawodowych przy wykorzystaniu nowoczesnej technologii e-learningowej TeleEdu. Oracle w Polsce już 15 lat W dniach 17-18 kwietnia 2007 r. odbyły się obchody 15-lecia obecności Oracle w Polsce, jednej z prężniej działających firm na rynku e-learningu, która posiada własną platformę e-learningową Oracle iLearning. Uroczystości jubileuszowe były powiązane z odbywającą się w tym samym czasie konferencją Oracle Forum 2007. Gościem honorowym obchodów był Sergio Giacoletto,  Executive Vice President Europe Middle East & Africa, Oracle Corporation. Podczas zakończenia konferencji Forum Oracle 2007 Sergio Giacoletto dokonał uroczystego wręczenia przyznawanych corocznie statuetek Lidera Oracle '2007; otrzymało je pięć urzędów i firm różnych branż i sektorów polskiej gospodarki za zaprojektowanie lub wdrożenie nowoczesnego systemu informatycznego najskuteczniej wykorzystującego technologię lub aplikacje Oracle. Wyróżnienia Lider Oracle 2007 otrzymały firmy: Allianz Polska, Carey Agri International Poland, Ciech SA, ITI Neovision oraz Polkomtel SA. Z okazji rocznicy 15-lecia obecności Oracle w Polsce zostały także przyznane specjalne wyróżnienia, w dowód uznania za szczególnie bliską, wieloletnią współpracę w okresie całej historii Oracle w Polsce. Nagrody Jubileuszowe odebrali przedstawiciele: Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, Ministerstwa Finansów, Telekomunikacji Polskiej SA oraz PZU Życie. Baza danych o certyfikowanych specjalistach w zakresie e-learningu W ramach Partnerstwa na Rzecz Rozwoju Ośrodek RENOWATOR dla Małych i Średnich Przedsiębiorstw utworzona została Baza Certyfikowanych Specjalistów (BCS). Prezentuje ona profile i port folia osób, które uzyskały certyfikacje Instytutu Maszyn Matematycznych (kompetencje w zakresie e-learningu) i Instytutu Badań Systemowych PAN (kompetencje w zakresie wspomagania zarządzania). Certyfikowani specjaliści mogą umieszczać tam informacje o sobie oraz dokumenty prezentujące swoje prace. Baza Certyfikowanych specjalistów pomaga w promowaniu osób o wysokich kompetencjach, gwarantowanych certyfikatami jednostek badawczych i naukowych.

Problemy e-learningu

Elektroniczne uwierzytelnienie uczestnika zdalnego szkolenia W obecnych czasach rynek e-learningu znacznie się rozwija. Na całym świecie powstają wirtualne uniwersytety, firmy szkoleniowe wykorzystujące Internet do swojej działalności i do nauczania ludzi na odległość. Z jednej strony jest to bardzo wygodne, ponieważ pozwala na zdobywanie wiedzy w dowolnym miejscu i czasie, ale czy pozwala na wiarygodne ocenianie wyników nauki? Chyba nie do końca. Podczas tradycyjnych zajęć student/osoba szkolona ma bezpośredni kontakt z prowadzącym zajęcia i tenże może dokładnie kontrolować przebieg zajęć, a co najważniejsze przebieg testów czy egzaminów. W przypadku kursów i studiów e-learningowych takiej możliwości niestety nie ma. W związku z tym egzaminy najczęściej odbywają się w siedzibie uczelni, a nie za pośrednictwem Internetu. Nie ma bowiem pewności, że podczas trwania kursu (tym bardziej egzaminu) korzystający z niego student jest tym, za kogo się podaje. Uczeń, aby uzyskać dostęp do platformy podaje swój identyfikator (login) i  hasło, a system rozpoznaje czy taki użytkownik rzeczywiście istnieje. Jeżeli wszystko się zgadza, uczeń otrzymuje dostęp do zasobów. Problem polega na tym, że login i hasło można udostępnić osobie trzeciej i wówczas może ona korzystać z systemu nie będąc tak naprawdę osobą do tego uprawnioną, a egzaminowany w ten sposób uczeń może mieć wsparcie. Jak zatem sprawdzić zdalnego użytkownika? W związku z tym problemem powstał projekt w ramach programu Leonardo da Vinci o nazwie „Elektroniczne uwierzytelnienie e-learningu”. Jego celem jest rozwój europejskich standardów uwierzytelnienia nauki i oceniania przez Internet. W ramach tego projektu przeprowadzono badania nad dostępnymi metodami wykorzystania biometryki w celu uwierzytelnienia e-studenta. W wyniku analizy zdecydowano się na wykorzystanie i wdrożenie systemu uwierzytelnienia za pomocą odcisku palca. Założenia projektu są takie, że system będzie można zintegrować z już istniejącymi platformami e-learnigu, do których dostęp do tej pory był zapewniony w sposób tradycyjny. Dostęp za pomocą loginu oraz hasła zostanie zastąpiony metodami biometrycznymi. Według wytycznych projektu, sprawdzone standardy zostaną przetestowane i ocenione przez pilotowy uczestników ze wszystkich krajów partnerskich. Wśród nich znajdą się przedstawiciele Instytutu Techniki Komputerowej (ITC), uniwersytety, przedstawiciele szkoleń, Izba Handlu, organy nagradzające i stowarzyszenia z siedmiu krajów europejskich. Oczekuje się, że system identyfikacji będzie prawie identyczny dla każdego sektora, więc będzie go można od razu powielać i przekazywać uczniom studiującym inne przedmioty zawodowe o różnej tematyce. Dokładne informacje można uzyskać z artykułu „Elektroniczne uwierzytelnienie e-learningu” Michała Gurbskiego (na stronie www.puw.pl w zakładce e-learning, technologie) lub na stronie www.euroael.org (anglojęzyczna). Czy jednak to pozwoli na rozwiązanie problemu wiarygodności wyników zdalnych egzaminów? Może ktoś z naszych czytelników ma pomysł na jego rozwiązanie. Zapraszamy, piszcie do nas na adres: e-learning@newsletter.imm.org.pl Opracowała: E.W. Elementy dobrego kursu on-line W obecnych czasach oferta zdalnych kursów rośnie niemalże każdego dnia. Jak wybrać z niej  ten najlepszy, taki, który nas nie zawiedzie i przyniesie efekty? "Kryteria dobrego kursu zostały wypracowane na podstawie doświadczenia prowadzących kursy online, w trakcie ich codziennej pracy i przeprowadzonych badań. Istnieje wiele typów kursów, wiele dyscyplin, które są przedmiotem kursów oraz wiele opinii na temat odpowiednich sposobów przekazywania wiedzy online. Wydaje się jednak, że istnieją pewne uniwersalne zasady, którymi należy kierować się przy tworzeniu kursów. Są to elementarne zasady, mające zastosowanie we wszystkich kursach." Opracowane przez Doug Madden, Honolulu Community College, Revised Aug 3, 1999.   Polski Uniwersytet Wirtualny opracował 17 elementów dobrego kursu on-line. Oto one: 1. Wstępne informacje o kursie powinny być dostępne w trybie online. Zainteresowani kursem powinny mieć możliwość dostępu do opisu kursu, zanim się do niego zapiszą. Powinni mieć także możliwość kontaktu z osobą prowadzącą kurs w celu uzyskania dodatkowych informacji o zawartości kursu, wymaganiach sprzętowych oraz o warunkach, jakie powinien spełniać uczestnik danego kursu. Także syllabus kursu powinien być dostępny online. 2. Każdy kurs powinien zawierać wstępne szkolenie w zakresie nawigacji i używania funkcji kursu. 3. Syllabus kursu powinien być udostępniony nie później niż w trakcie pierwszej lekcji kursu. Wymóg ten jest szczególnie ważny dla osób, które nigdy wcześniej nie korzystały z kursów online. Syllabus kursu powinien zawierać: • numer i tytuł kursu • nazwisko i adres e-mail prowadzącego kurs • adres biura oraz o ile to możliwe, stronę Internetową prowadzącego kurs • godziny pracy i numer telefonu prowadzącego kurs • datę rozpoczęcia kursu, długość jego trwania oraz oczekiwany czas zaangażowania studenta • spis książek, a także pozostałych materiałów potrzebnych w trakcie kursu • opis ćwiczeń używanych w kursie • zwięzły opis zawartości kursu • harmonogram egzaminów i system ocen • sposób udziału oraz oczekiwania prowadzącego, co do udziału w zajęciach oraz • listę wszystkich osób biorących udział w kursie, a także opis sposobów wzajemnego kontaktowania się.  4. Materiały prezentowane online powinny być atrakcyjne Prosty, czytelny tekst, dobrze zorganizowany materiał, powinien angażować studenta w prezentowaną treść poprzez wykorzystanie elementów graficznych oraz multimediów). 5. Kurs powinien zawierać wiele interesujących odnośników do innych stron internetowych. 6. Kursu powinien być w pełni funkcjonalny. Wszystkie odnośniki powinny być skuteczne, obrazki powinny pojawiać się płynnie w odpowiednich miejscach, lekcje powinny następować według harmonogramu. Jeśli na przykład odnośniki poprawnie działają, możemy się spodziewać, że materiały kursu są wciąż uaktualniane, a prowadzący kurs stworzył je dla danej grupy. 7. Materiały prezentowane w sieci powinny spełniać podobne funkcje, jak w tradycyjnej szkole. Jeśli w klasie używamy tablicy, slajdów i innych elementów wizualnych, materiał kursu zdalnego powinien zawierać, jak największą liczbę grafiki. Jeśli w klasie oglądamy filmy video, kurs online powinien również to umożliwiać. Jeśli w klasie tworzymy wspólne projekty, kurs zdalny powinien umożliwiać pracę nad wspólnym projektem w postaci pracy domowej. Techniki rozwiązywania problemów, małe grupy dyskusyjne, badania indywidualne oraz inne techniki aktywności grupowej, powinny posiadać swoje, a nawet lepsze odpowiedniki w kursie online. 8. Materiały powinny być prezentowane w sposób dostosowany do różnych stylów uczenia się ludzi ( wzrokowcy, słuchowcy, czuciowcy) 9. Materiały powinny być prezentowane w sposób logiczny, ale studenci powinni móc z łatwością poruszać się po całym kursie. 10. Studenci powinni móc łatwo i szybko porozumieć się online z instruktorem kursu. 11. Studenci powinni móc „mówić” do całej klasy podczas „otwartych dyskusji” e‑mailowych na dany temat. Jako narzędzia pomocniczego można używać funkcji czat. Bardzo ważną zaletą kursów online jest dostarczenie możliwości „uczęszczania” na zajęcia w różnym czasie. Jednak studenci powinni uczestniczyć także w zajęciach w określonym czasie. 12. Kurs musi podtrzymywać uwagę i zainteresowanie studenta. Powinno się unikać zbyt dużej ilości tekstu na raz. Wprowadzać różnego rodzaju aktywności w postaci ćwiczeń, quizów i tekstów, a także wprowadzać do kursu zabawne elementy relaksujące, tym samym angażując wagę studenta na właściwej prezentacji. Można to uczynić dzięki odpowiedniej oprawie graficznej kursu, animacjom, video klipom oraz przekazom dźwiękowym itd. Powinno się także wskazywać liczne odnośniki do ciekawych stron Internetowych, prezentować własne doświadczenia, komentarze oraz interesujące anegdoty. Należy pamiętać, że studenci nie widzą instruktorów, więc to, co instruktor ma na myśli nie zawsze jest czytelne dla studenta. Powinno się zatem używać w kursach online odpowiedników mowy ciała. Zwracając się do studentów po imieniu, powinno używać się raczej języka mówionego niż pisanego. 13. Kurs musi używać poprawnego języka. Błędy w pisowni są bardziej widoczne od uchybień języka mówionego. 14. Strony powinny ładować się szybko. 15. W kursie powinni brać udział także zewnętrzni eksperci. Obecność przedstawicieli stowarzyszeń, autorów książek, przedstawicieli rządu, nauczycieli uniwersyteckich oraz innych ekspertów jest bardzo pożądana w trakcie kursu (możliwość odbycia z nimi konsultacji np. przez e-mail, itp.). 16. Należy zwrócić szczególną uwagę na reguły i procedury kontroli. Sprawowanie kontroli przy pomocy testów w e-learningu jest bardzo trudne, ponieważ podczas testu online instruktor jest nieobecny i nie może „pilnować” zdającego test bezpośrednio. Dlatego też testy z tradycyjnymi pytaniami (np. typu prawda/fałsz, pytanie wielokrotnego wyboru itp.) nie powinny być prowadzone online, jeżeli nie są testami samosprawdzającymi. 17. Należy zwracać uwagę, kiedy i jak często cała klasa dostępna jest online. Zaletą kursów online jest elastyczność pozwalająca studentom korzystać z kursu w czasie dla nich dogodnym. Jednak bardzo ważną cechą dobrego kursu jest utrzymanie w kontakcie osób, które mają zróżnicowany poziom wiedzy (daje to możliwość jej utrwalenia lub możliwość uzupełnienia). Spotkania online, powinny być organizowane nie rzadziej niż raz na dwa tygodnie. W oparciu o kryteria techniczne, praktyczne i kryteria projektowania kursu pani Anna K.Stanisławska zaprezentowała Kwestionariusz weryfikacji kursów zdalnego nauczania przygotowany na podstawie standardów eCC, stworzonych przez American Society for Training & Development. Kwestionariusz ten oraz kryteria w oparciu, o które powstał można znaleźć na stronie www.puw.pl (zakładka e-learning, standardy/ewaluacja). Niemniej jednak zaprezentowany materiał został opracowany dość dawno (2001r.). Aktualniejsze dane odnajdziemy w artykule „Sięgamy po wzorce. Dobre praktyki projektowania kursów e-learningowych” Olgi Ordyńskiej i Marcina Pawełczaka zamieszczonym w Pracach Naukowo-Badawczych Instytutu Maszyn Matematycznych z serii ABC.IT nr 1/2007 (7). Autorzy przeprowadzili analizę wybranych kursów i wyróżnili kilka cech dobrego kursu. Ze względu na sprawy organizacyjne ważne są: 1. informacje o kursie – powinny być podane przed rozpoczęciem treści szkoleniowej, a nawet przed uruchomieniem kursu; do informacji tych należą:  • cele kursu – pozwalają na wyrobienie motywacji i dostarczają wiedzy odnośnie, tego co będzie w kursie zawarte;  • wymagania techniczne – niezbędne do wykonywania kursu;  • opis posługiwania się kursem;  • informacje o autorach kursu;  • prezentacja budowy szkolenia – kursant musi wiedzieć, że kurs składa się z modułów, a one z lekcji, że w trakcie wykonywania kursu może napotka testy, które sprawdzają wiedzę początkową, quizy oraz testy końcowe, które mogą warunkować udostępnienie kolejnych modułów. 2. interfejs  • opis posługiwania się kursem; - menu w formie drzewa; - rozwijane menu kontekstowe; - charakterystyczne przyciski i symbole; • informacje umożliwiające ustalenie bieżącej lokalizacji w kursie umieszczone na ekranach ( np. w postaci dobrze widocznego numeru i tytułu ekranu); • ograniczone elementy sterujące na ekranie (reguła 7+/- 2); • stosowanie przycisków w postaci ikon połączonych z tekstem (opis ikony po najechaniu na nią myszką); • używanie czytelnych symboli jako ikon standardowych; • spójność stylistyki graficznej elementów interfejsu – wprowadzenie jednolitych kształtów i kolorów przycisków. 3. testy – umieszczaniu pytań testowych powinny towarzyszyć określone zasady: • musi być podana informacja, że kurs zawiera test (początkowy, quizy, test końcowy) • podany sposób oceny testu, możliwość jej poprawienia, uzyskania komentarzy zwrotnych (testy sprawdzające wiedzę nie posiadają komentarzy, a ocena jest widoczna po zakończeniu testu; natomiast quizy są obszernie komentowane łącznie z podpowiedziami naprowadzającymi); • informacja o zasadach oceniania np. „Za cały test możesz otrzymać 10 pkt, za pytanie – 1 pkt, zaliczenie testu daje 60% poprawnych odpowiedzi; • należy podać sposób wykonywania danych pytań np. zatwierdzanie odpowiedzi; • informacja czy można ponownie podejść do testu i ile razy. 4.  treść szkoleniowa • skondensowana, merytorycznie dobra treść, skoncentrowana na najważniejszych obszarach poruszanego zagadnienia (dużo interesujących przykładów związanych z treścią); • grafika podporządkowana celom edukacyjnym; • odpowiednia paleta barw – dobór tła do tekstu; • stosowanie najczęściej ciepłych kolorów; • animacje mogą zawierać podpowiedzi; • treść pisana jasna i zwięzła ,raczej pozbawiona języka naukowego; • dźwiękowy zapis słowny wzmacnia zapamiętywanie; • język i treść dobrana do grupy wiekowej odbiorców i ich kompetencji językowych. Powyższe elementy są przydatne nie tylko przy wyborze dobrego kursu, ale można je również wykorzystać jako zasady przy projektowaniu i produkcji kursów e-learningowych. Opracowała: E.W. Wybór dostawcy e-kontentu Rozwijający się rynek e-learningu powoduje, że pojawia się coraz większe zainteresowanie tą formą doszkalania pracowników. Dostawcy prześcigają się w swoich ofertach i dostosowywaniu ich do potrzeb klienta, a także w tworzeniu coraz ciekawszych kursów. O tym, jak wybrać dobry kurs już wspominaliśmy, ale pojawia się nowy problem: w jaki sposób wybrać dostawcę usług   e-learningowych, aby być zadowolonym? Jak sformułować tzw. zapytanie ofertowe? W artykule pt.: ”Wybór dostawcy e-learningu” (A. Nowicki) czytamy, że „dobrze sparamertyzowane zapytanie ofertowe ułatwi późniejsze porównanie ofert, oszacowanie rzeczywistych kosztów projektu i wybranie najodpowiedniejszego dostawcy.” Podaje on również kilka przydatnych wskazówek co powinno zawierać zapytanie ofertowe dotyczące dostawy e-kontentu. Wymienia: • opis środowiska biznesowego firmy; • liczbę pracowników, do których kierowane jest szkolenie; • charakterystykę grupy docelowej, do jakiej adresowany jest e-learning; • krótki konspekt treści szkoleniowej kursu lub przynajmniej cel szkolenia; • określenie całkowitej długości trwania kursu e-learningowego; • wybór formy przekazu treści szkoleniowej (CD-ROM, intranet, blended learning – programy rozwoju kompetencji łączące e-learning i szkolenia tradycyjne); • wskazanie, które z narzędzi przekazu wiedzy powinny występować w kursie (tekst statyczny, głos lektora, quizy, gry, ćwiczenia, filmy video, animacje itp.) oraz jakie są ich oczekiwane proporcje w poszczególnych lekcjach • warunki dotyczące praw autorskich do szkolenia; • konkretne pytania dotyczące dostawcy. Aby uniknąć przykrych niespodzianek w zapytaniu ofertowym należy również poprosić o dostarczenie dokładnej listy kosztów dodatkowych wraz z cennikiem. Ważne jest też, aby jasno określić w swoim zapytaniu ofertowym, że wszystkie pliki źródłowe wraz z dokumentacją programistyczną po zakończeniu projektu przechodzą na własność zamawiającego, z prawem do ich modyfikacji w przyszłości. Aby uniknąć jeszcze innych pułapek zachęcam do lektury artykułu dotyczącego wyboru dostawcy na stronach www.click2edu.pl (zakładka- katalogi).  Opracowała E.W. Elektroniczna rekrutacja i e-pracownicy W obecnych czasach Internet jest wykorzystywany w coraz szerszym zakresie, niemal w każdej dziedzinie życia. Tak też dzieje się w przypadku poszukiwania pracy. Jest to wygodne zarówno dla przyszłego pracownika, jak i pracodawcy. Pracownik nie musi przeszukiwać sterty gazet, aby znaleźć ciekawą ofertę z określonymi pełnymi wymaganiami. Natomiast pracodawcy daje możliwość ograniczenia liczby CV niezgodnych z wymaganymi kwalifikacjami poprzez wykorzystanie elektronicznych formularzy na stronach WWW lub gotowych do pobrania formularzy MS Word. W takich formularzach wypełnia się przygotowane rubryki, które pozwalają określić kwalifikacje kandydata, ale tylko w pewnym stopniu, ponieważ nie mamy możliwości określenia poziomu umiejętności. W związku z tym problemem pojawił się niedawno nowy pomysł na elektroniczną rekrutacje pracowników, który pozwala na zbieranie formularzy aplikacyjnych tylko od kandydatów spełniających stawiane wymagania. Polega on na zastosowaniu e-testów wykonanych przy użyciu narzędzi autorskich do tworzenia kursów e-learningowych TeleEdu lub w innych technologiach e-learningowych. Jak pisze Olga Ordyńska w swoim artykule „Proces elektronicznej rekrutacji” (Zeszyty Prac Naukowo-Badawczych z serii ABC.IT nr 1/2006 (5)), narzędzia takie umożliwiają skonstruowanie testu (ankiety) w oparciu o strategię zadawania powiązanych logicznie pytań. Zaletą tego typu formularza jest możliwość przeprowadzenia „inteligentnej rozmowy” z kandydatem tak, aby od razu zweryfikować odpowiedzi na zadawane pytania. Możemy kształtować treść ankiety, dobierając kolejne jej pytania, w zależności od udzielonych wcześniej odpowiedzi. Test, który wypełnia kandydat jest na bieżąco analizowany i oceniany przez system. W zależności od udzielonych odpowiedzi i uzyskanej liczby punktów, przyszły pracownik może zakwalifikować się do jednej z trzech grup: • najlepszej – z tej grupy zostaną wyłonieni „zwycięzcy”, a część z nich na pewno zostanie zaproszona na rozmowę kwalifikacyjną, • średniej, z której ewentualnie będzie można utworzyć grupę kandydatów rezerwowych, • najsłabszej, w której znajdują się osoby nie spełniające wymagań. Po ukończeniu wypełniania formularza dla każdej grupy pojawia się inny, choć zbliżony komunikat, na jaki adres wysłać go wraz z CV i listem motywacyjnym. Dzięki różniącym się adresom (minimalnie) następuje automatyczna segregacja do poszczególnych grup i wówczas oszczędzamy czas odwołując się do interesującej nas grupy i nie tracimy go na przeglądanie formularzy aplikacyjnych grupy najsłabszej. Elektroniczna rekrutacja to jednak nie wszystko. Sytuacja na rynku pracy komplikuje się – w związku z wejściem Polski do Unii Europejskiej i otwarciem rynków pracy dla Polaków w innych krajach Unii, zaczyna brakować pracowników. Przedsiębiorstwa nie mają dużego pola manewru, by powstrzymać rotację zatrudnienia. Mogą za to zyskać lojalność personelu i efektywnie wykorzystywać kapitał ludzki dbając o "miękki" HR (human resource), czyli rekrutację kompetentnych pracowników, kierowanie ich rozwojem oraz ścieżką kariery. Wspierając się informatyką. Funkcji „miękkiego” HR w systemach IT, poza opisaną rekrutacyjną jest jeszcze wiele. Oto niektóre z nich wybrane na podstawie artykułu  „E-talenty załogi w sieci” (A. Brzozowski Interia, 4.06.2007 r.): • oceny pracownicze – pozwalają na ocenę kreatywności, solidności i chęci rozwijania wiedzy przez pracownika na podstawie osiąganych wyników; • narzędzia szkoleniowe – zarządzanie różnymi rodzajami szkoleń (e-learning); • opcje pozwalające na samoobsługę pracowników i menadżerów - daje pracownikowi możliwość wprowadzania (np. przez internet) zmian danych do systemu, nadzorowania ich poprawności oraz pozyskiwania podstawowych informacji, a także pozwala na uzyskiwanie informacji o podlegających menadżerom pracownikach w postaci raportów i analiz, mogą też oni zarządzać czasem pracy personelu, urlopami, zadaniami itp.   Krajowy rynek oprogramowania HCM (human capital management)/HR  należy do kilku dostawców: z globalnych to firmy Oracle i SAP oraz IFS (pakiet IFS Płace został stworzony w Polsce), a z polskich m.in. DST i Teta. Wszystkie wymienione firmy notują coraz większą sprzedaż oprogramowania HR, niestety ze wszystkich zaawansowanych opcji zarządzania „miękkim” HR na razie korzysta niewiele przedsiębiorstw. Profesjonalnymi systemami, które nie tylko rozliczają płace, ale też służą zarządzaniu kapitałem ludzkim, są zainteresowane duże przedsiębiorstwa prywatne. Ale jest kwestią czasu, gdy trend ten pojawi się we wszystkich krajowych podmiotach. Od niedawna rozpoczęły się prace nad ciekawym narzędziem usprawniającym realizację większości procesów składających się na zarządzanie zasobami ludzkimi w małych i średnich firmach – jest to projekt Platforma e-Dialog. System ten ma wspierać m.in.: • motywowanie i ocenę personelu; • przeprowadzanie rekrutacji; • projektowanie programów rozwoju zawodowego dla pracowników; • analizę kwalifikacji pracowników, porównując stan obecny z pożądanym wzorcem, a następnie wyszukanie szkoleń, które pozwolą pracownikom uzyskać potrzebne umiejętności System ten ma być otwarty dla Urzędów Pracy i innych pośredników, którzy będą mieli możliwość wprowadzania danych poszukujących pracy zgodnie z przyjętymi w systemie standardami. Należy także wspomnieć, że z uwagi na otwarty, poprzez technologię internetową dostęp do systemu, każdy poszukujący pracy, posiadający dostęp do Internetu będzie mógł zmieścić swoją ofertę „podejmę pracę”. Gromadzone podczas pracy systemu dane, pozwolą na przeprowadzanie różnego rodzaju prognoz i analiz Rynku Pracy, w szczególności dadzą informację dla poszukujących pracy, w jakich kierunkach powinni rozwijać swoje umiejętności zawodowe, jak i instytucjom edukacyjnym – jakie kierunki nauczania powinny preferować. Miejmy nadzieję, że projekt ten zostanie zrealizowany. Więcej informacji na jego temat można znaleźć na: www.e-dialog.pl Opracowała E.W.

Podziel się swoim doświadczeniem

„Wai-not” e-learning dla upośledzonych umysłowo Rozmowa z założycielem i koordynatorem projektu w Belgii – Bartem De Mare’.   Jak powstał projekt WAI-NOT? Kilka lat temu zaczęto poszukiwać możliwości zastosowania najnowszych technik informacyjno-komunikacyjnych do pracy z dziećmi i młodzieżą upośledzoną umysłowo. We współpracy z kilkoma europejskimi partnerami wypracowano pewne specjalne rozwiązania w ramach projektu WAI-NOT. Przykładem może być strona internetowa dostosowana do różnych poziomów intelektualnych. Gdziekolwiek na stronie było to możliwe użyto pisma rysunkowego i pomocy słuchowej. Co więcej, teraz młodzież z upośledzeniem umysłowym może także, korzystając z pisma rysunkowego, wysyłać emalie. WAI-NOT dowodzi więc, że nie trzeba umieć pisać i czytać, żeby surfować po sieci. Skąd nazwa projektu? WAI-NOT znaczy „Dlaczego nie techniki informacyjno-komunikacyjne dla...?” (W języku angielskim brzmi to: why not ICT for...?). Nasi podopieczni przekształcili to na WAI-NOT. Dla kogo jest ten program przeznaczony? Wyznaczyliśmy 4 grupy docelowe: 1. Dzieci i młodzież z upośledzeniem umysłowym podzielone na grupy stosownie do poziomu ich opóźnienia (lekkie, umiarkowane oraz znaczne – włączając autyzm) oraz ich grupy wiekowe (grupa A = 2.5 - 6 lat, grupa B = 6 - 13 lat oraz grupa C = 13 - 21 lat): • grupa ze społecznym lekkim upośledzeniem umysłowym (DIGISPECIALS) • grupa z umiarkowanym upośledzeniem umysłowym(CLICKERS) • grupa ze znacznym upośledzeniem umysłowym (PLUSSERS) 2.   Szkoły (a zatem również nauczyciele i personel wspierający) dla dzieci i młodzieży z określonymi potrzebami podzielone zostały stosownie do rodzaju szkoły (1, 2 i 3 stosownie do poziomu niepełnosprawności intelektualnej), jej poziomu (przedszkola, szkoły podstawowe oraz szkoły średnie) oraz celu (poziom integracji w życiu prywatnym i zawodowym). 3. Osoby zajmujące się kształceniem (rodzice) oraz centra kształcenia takie jak: ośrodki edukacyjne, internaty, świetlice, domy pobytu dziennego, instytucje państwowe i pół-państwowe, itd. 4. Osoby zajmujące się kształceniem (rodzice) oraz centra kształcenia takie jak: ośrodki edukacyjne, internaty, świetlice, domy pobytu dziennego, instytucje państwowe i pół-państwowe, itd. Co oferuje program WAI-NOT? Po pierwsze centralną stronę dla dzieci i młodzieży, gdzie traktuje się o sprawach pozaregionalnych takich, jak np. bieżące sprawy, gry, rozmaite tematy życiowe, itd. Po drugie możliwość uczestnictwa w sieci lokalnych stron WAI-NOT, gdzie zamieszczane są wiadomości lokalne. Zarówno szkoły, jak i różnego rodzaju stowarzyszenia mają do swojej dyspozycji pewną ilość stron, na których udostępniają dzieciom i młodzieży informacje lokalne. Te strony funkcjonują zgodnie z układem, zasadami dostępu i nawigacji WAI-NOT. Po trzecie specjalne oprogramowanie e-mail. Jest to specjalna aplikacja internetowa, która umożliwia wysyłanie maili za pomocą pisma obrazkowego. Oznacza to, że nie musisz umieć pisać czy też czytać, aby prowadzić korespondencję mailową na stronach WAI-NOT. Strony WAI-NOT dają również możliwość korzystania z pewnych funkcji interaktywnych, jak na przykład strony lokalne, oprogramowanie e-mail, książka gości, czy też udział w różnego rodzaju konkursach. Niemniej jednak są one dostępne tylko dla zarejestrowanych użytkowników indywidualnych lub grup (mogą to być szkoły, klasy, rodziny, itd.) Oznacza to, że aby z nich korzystać, musisz mieć licencję. Każda szkoła, czy też rodzina może uczestniczyć w naszej społeczności WAI-NOT i korzystać z narzędzi takich, jak np. oprogramowanie e-mail lub stworzyć własne strony internetowe w ramach sieci lokalnych stron WAI-NOT. Jeśli zdecydujesz się dołączyć do naszej społeczności, musisz utworzyć oddział WAI-NOT. Należy wówczas wybrać w swojej grupie osobę, która będzie odpowiedzialna za WAI-NOT. Nazywana jest ona przez nas asystentem WAI-NOT. Może to być osoba odpowiedzialna w szkole za najnowsze techniki informacyjno-komunikacyjne, lider grupy, rodzic, itd. Główne zadania asystenta to: • Zarządzanie licencjami. • Rejestrowanie i prowadzenie nowych asystentów w ramach własnej sekcji. • Pomaganie użytkownikom własnej sekcji. • Administrowanie lokalną stroną sekcji (jeżeli taka istnieje). • Ogólnie mówiąc, główny asystent jest lokalnym animatorem WAI-NOT i administratorem danego oddziału WAI-NOT. Oczywiście asystent nie musi robić tego wszystkiego sam. Na stronach WAI-NOT dostępne są narzędzia niezbędne do zarządzania i utrzymywania pododdziałów, nowych asystentów, licencji, poczty, a także stron lokalnych. Żeby wykonać wszystkie te zadania, asystent korzysta z modułu administracyjnego. Wszelkie narzędzia służące administrowaniu są bardzo proste w obsłudze. Stosunkowo niedawno podjęto ten projekt w Polsce, niestety nie powiódł się. Jak się Panu wydaje, dlaczego? Powody, dla których WAI-NOT nie przyjął się w Polsce są według mnie następujące: • nie ma nauczycieli / koordynatorów, którzy znają WAI-NOT, • nie ma zespołów, grup roboczych,które zajmują się zasobami na danym terenie, • w szkołach nie ma wystarczającej infrastruktury komputerowej do pracy. Myślę, że istnieje potrzeba nowego projektu, dotyczącego praktyki nauczycieli/koordynatorów, w ramach, którego WAI-NOT mógłby odnieść sukces w Polsce. Podobna sytuacja jest w Portugali. Jesteśmy w trakcie orientowania się, czy istnieje możliwość opracowania nowego projektu z Portugalią. To będzie projekt polegający na wymianie doświadczeń w pracy z ICT i uczniami. Być może znajdą się nowi partnerzy również w Polsce? Mam nadzieję, że projekt WAI-NOT będzie miał jeszcze w Polsce szanse zaistnieć. Bardzo dziękuję za rozmowę. Analizując przyczyny niepowodzenia WAI-NOT w Polsce można przypuszczać, że jedną z nich (oprócz wymienionych przez Barta de Mare), było zbyt małe rozpropagowanie tego programu w mediach i w Internecie. Może warto byłoby rozesłać, nawet krótkie, informacje po ośrodkach i szkołach pracujących z dziećmi i dorosłymi z upośledzeniem umysłowym. Miejmy nadzieję, że program WAI-NOT ma jeszcze nadzieję zaistnieć w Polsce. Opracowała E.W. Adres strony WAI-NOT: www.wai-not.org, www.wai-not.be Blackboard platforma studencka Rozmowa z Edytą Gwardą – Gruszczyńską Dyrektorem ds. Edukacyjno-szkoleniowych Centrum Innowacji Uniwersytetu Łódzkiego 1. Jakie są możliwości platformy Blackboard? Oprogramowanie Blackboard Learning and Comunnity System firmy Blackboard Inc. posiada wiele możliwości: • przechowywanie informacji o kursach, użytkownikach, organizacjach w uczelni itp. poprzez wykorzystanie relacyjnej bazy danych; • różnicuje usługi w zależności od rodzaju użytkownika (student, nauczyciel, administrator); • posiada ewidencje prowadzonych kursów (katalog kursów) z podziałem na kategorie i możliwością przeszukiwania; • materiały w kursach mogą być tworzone za pomocą narzędzi niezależnych, takich jak np. Microsoft Word; • użytkownik posiada swój własny portal dla dostępu on-line do informacji osobistych, dotyczących instytucji, kursów, itp. • komunikacja pomiędzy uczestnikami kursu może odbywać się w trybie synchronicznym oraz asynchronicznym: o telekonferencje i wideo konferencje, o komunikacja w trybie tekstowym (chat), o tablica elektroniczna, o forum dyskusyjne, o poczta elektroniczna; • istnieje możliwość monitorowania postępów studentów w nauce; • generuje automatycznie raporty statystyczne dotyczące przebiegu nauki; Ponadto w oparciu o infrastrukturę teleinformatyczną i oprogramowanie Blackboard można stworzyć portal edukacyjny, jako szczególny rodzaj portalu informacyjnego, mający na celu zbudowanie na bazie platformy programowej - centralnego środowiska do prowadzenia działań związanych z e-nauczaniem. W zależności o roli jaką pełni użytkownik systemu Blakboard są zróżnicowane funkcje portalu edukacyjnego: • z punktu widzenia studiujących: o pełni funkcje informacyjne, o zapewnia dostęp do bazy danych przechowującej: materiały dydaktyczne, testy, elektroniczne indeksy (zawierające informację o uzyskanych zaliczeniach, wyniki testów), o umożliwia komunikację z wykładowcą i innymi studentami, • z punktu widzenia wykładowcy ma: o pełni funkcje informacyjne, o zapewnia dostęp do bazy danych przechowującej: materiały dydaktyczne, testy, elektroniczne indeksy (zawierające informację o uzyskanych zaliczeniach, wyniki testów), o umożliwia komunikację ze studiującymi i innymi wykładowcami, o zapewnia przygotowanie i ulepszanie materiałów dydaktycznych oraz indywidualną przestrzeń pracy (korespondencja, notatki), • dodatkowo z punktu widzenia administracji uczelni ma umożliwia: o ewidencję studiujących i wykładowców, zaliczeń, egzaminów, o przygotowanie dyplomów, o dostęp do zasobów archiwalnych, o pomoc w prowadzeniu działalności finansowej. 2. Dlaczego zdecydowali się Państwo na tę właśnie platformę? Decyzja związana była z tym, że nasz partner amerykański pracuje również na tej platformie i maiło to umożliwić nam sprawniejszą komunikację. Obecnie podjęliśmy decyzję rezygnacji z zakupu dalszych licencji i przejście na platformę Uniwersytetu Łódzkiego, która jest dostępna w wersji polskiej, przez co łatwiejsza w obsłudze i dostępna dla osób niemówiących po angielsku, jak również dużo tańsza. 3. Wady Blackboarda już Pani wymieniła, to jego cena i dostępność tylko w wersji anglojęzycznej, a jakie są jego zalety? Blackboard posiada dużo możliwości interakcji. Z naszego doświadczenia wynika jednak, że w przypadku szkoleń czy studiów podyplomowych nie zawsze wykorzystywane są wszystkie jego możliwości. Dziękuje bardzo za rozmowę i poświęcony czas Rozmawiała E.W.

Studia przez internet

Polski Uniwersytet Wirtualny Po raz pierwszy w tym numerze newslettera rozpoczynamy cykl prezentujący uczelnie prowadzące studia przez Internet. W związku z rosnącym zainteresowaniem tą formą nauczania będzie on przydatny i pozwoli na zapoznanie się z całą gamą ciekawych kierunków studiów dostępnych dla coraz szerszej rzeszy odbiorców. W tym numerze zajmiemy się Polskim Uniwersytetem Wirtualnym, który jest wspólną inicjatywą Wyższej Szkoły Humanistyczno-Ekonomicznej (WSHE) w Łodzi i Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Powstał on w styczniu 2002, a pierwsze studia on-line zostały uruchomione przez WSHE w październiku 2002 na kierunku zarządzanie i marketing oraz informatyka. Rok później powstały dwa nowe kierunki: politologia i pielęgniarstwo. Pierwsi absolwenci studiów na platformie PUW odebrali swoje dyplomy w lipcu 2005 r. Od początku istnienia PUW ponad 4500 osób wzięło udział w co najmniej jednym kursie on-line. Obecnie w bibliotece PUW dostępnych jest około 180 e-kursów. Polski Uniwersytet Wirtualny posiada własne zespoły przygotowane do projektowania i produkowania e-kursów, a także współpracuje z najlepszymi specjalistami z danych dziedzin.. Pracownicy PUW zajmują się również kompleksową obsługą organizacyjną studiów i szkoleń (rekrutacja, dziekanat, biuro obsługi studenta itp.) Nauczanie zdalne odbywa się tu przez platformy e-learningowe (R5 Generation, Moodle). Ponadto wykorzystywane są rozwiązania umożliwiające realizację wideokonferencji, oprogramowanie do prowadzenia procesu rekrutacji i obsługi dziekanatu oraz szybkie i wydajne łącza internetowe. Nad tym wszystkim czuwa sztab specjalistów IT i zespoły administratorów. Studia mają charakter zajęć on-line (istnieje możliwość indywidualnego toku studiów), gdzie student posiada własne hasło i login dostępu do platformy, na której umieszczane są materiały dydaktyczne. Rok akademicki trwa 2 semestry – nauka na kursach/przedmiotach odbywa się przez Internet. W połowie semestru ma miejsce zjazd konsultacyjny (obowiązkowy na studiach niestacjonarnych zaocznych i nieobowiązkowy na studiach niestacjonarnych eksternistycznych); na koniec semestru zjazd obowiązkowy, czyli sesja egzaminacyjna. Po zakończeniu studiów absolwent otrzymuje dyplom. Obecne kierunki studiów Polskiego Uniwersytetu Wirtualnego: • studia I stopnia (licencjackie): o zarządzanie o politologia o pielęgniarstwo • studia I stopnia (magisterskie) o informatyka • studia II stopnia (uzupełniające magisterskie) o zarządzanie o informatyka o pedagogika. • Polski Uniwersytet Wirtualny oferuje ponadto: o projektowanie, produkcję, realizację kursów i szkoleń zdalnych o gotowe kursy zdalne o szkolenia dla trenerów kursów zdalnych o uzupełnienie minimów programowych szkoleniami przez Internet o organizację studiów i zarządzanie studentami o obsługa finansowa procesu nauczania o infrastrukturę niezbędną do nauki przez Internet i obsługę informatyczną.           Jak zostać studentem on-line Polskiego Uniwersytetu Wirtualnego? Odwiedź stronę www.puw.pl (zakładka – rekrutacja). Miłego studiowania!  Opracowała E.W.

Standardy

AICC najstarszy standard W świecie e-learningu dzieje się wiele. Pisaliśmy o ciągłym rozwoju tej dziedziny i pojawiających się nowościach m.in. w standardach e-learningu. Jednym pierwszych standardów okazuje się być specyfikacja AICC, która została opracowana przez międzynarodowe stowarzyszenie zrzeszające profesjonalistów tworzących systemy treningowe dla przemysłu lotniczego AICC (Aviation Indystry CBT Comittee). Specyfikacja ta dotyczy sposobu komunikacji między platformą LMS a kursem e-learningowym i podzielona jest na dwie części:   1.komunikacja między serwerami ( opisuje sposób przechowywania wyników studentów oraz  to, w jaki sposób uczestnik kursu uzyskuje preferencje użytkownika); 2.definicja strukturalna (prezentuje sposób w jaki serwer ładuje i wysyła informacje na temat kursu oraz wysyłania informacji o kursie). Historycznie standard AICC był stworzony dla opisu komunikacji opartej na plikach, co pozwalało na wykorzystywanie pamięci lokalnej komputera. Dopiero na koniec plik wykonawczy wysyłał wyniki do serwera. Jest to inny model niż aktualny – oparty o przeglądarkę, która nie ma możliwości wykorzysty­wania lokalnych pamięci pomiędzy sesjami. Dlatego też – w dobie przeglądarek- AICC zmodyfikowało swój standard dodając oparty na przeglądarkach format, pozwalający na zamianę informacji w pliki. W celu zapewnienia sieciowej zgodności, zostały w tym standardzie przedstawione dwa główne modele dla wyników/ustawień. Są to HACP (HTTP AICC Communication Protocol opisany w aneksie A – rysunek 3) i API (Ap­plication Programming Interface opisany w aneksie B – rysunek 3).   Na rysunku 3 zaprezentowano schemat elementów składających się na specyfikację AICC. Komunikacja „przeglądarka – serwer” może być zrealizowana po­przez użycie HACP lub metodę API. Ta komunikacja oraz Pliki Strukturalne Kursu definiują kurs jako zgodny ze specyfikacją AICC. Schemat elementów składających się na standard AICC Źródło: opracowano na podstawie http://www.readygo.com/aicc/aic02/08aic02.htm, [13.11.2006] Pliki Strukturalne Kursu są serią plików z danymi opisującymi strukturę kursu. Pliki te zawierają następujące informacje: ·         gdzie zlokalizowane są bloki (lekcje), (blok może składać się z wielu części – AU); ·         gdzie zlokalizowane są pliki dla danej części (AU); ·         które części (AU) składają się na dany blok (lek­cję); ·         które bloki (lekcje) student musi zaliczyć, aby kontynuować kurs. Standard AICC przyczynił się również do rozwoju innych standardów np. specyfikacja SCORM 1.2 jest połączeniem specyfikacji AICC (anek­su B) dotyczącej komunikacji „przeglądarka – parent frame” ze specyfikacją IMS w wersji 1.1 (lub w wersji 1.2) dla pakowania zawartości kursu (w SCORM 1.2 jest to część Run-Time Environment – RTE). W najnowszej 3 edycji SCORM elementy standardu AICC odnajdziemy w części Content Aggregation Model (CAM) – Content Structure oraz w części RTE, ale już jako elementy standardów IEEE, które wchłonęło je od AICC. Pełny artykuł o standardach e-learningu znajduje się w 19 numerze e-mentora: „Rola standaryzacji platform w e-learningu”. Opracowała E.W.